Na onze geweldige dagen in Ping’An, met de schitterende omgeving, het gezellige en authentieke bergdorpje en het heerlijke eten, zouden we vandaag van Ping’An naar Yangshou reizen. We hadden met onze chauffeur om 9:00 uur afgesproken en met onze dragers om 8:30, waardoor we om 7:00 uur onze wekker gezet hadden.

Na een lekkere douche liepen we richting onze stamkroeg om daar te ontbijten. Om 8:10 waren we er helemaal klaar voor en zijn we teruggelopen naar onze kamer om daar de koffer op te halen. Toen we naar de kamer terugliepen, stonden de dragers al klaar, dus konden we eerder van hun service gebruik maken. Doordat alles nogal voorspoedig liep, stonden we om 8:30 op de plek waar onze taxi klaar zou staan. Ook deze stond al gereed voor ons, zodat we alles bij elkaar een half uur eerder konden vertrekken.

Omdat we via Guilin naar Yangshou reden, kwamen we het eerste deel van de reis door hetzelfde landschap als op de heenreis. Na Guilin veranderde het landschap wederom en kwamen langzaam de zogenaamde Karstbergen in zicht. Het relatief vlakke landschap werd af en toe onderbroken door nogal steile bergrotsen die willekeurig in het landschap geplaatst waren. Deze bergen waren meestal begroeit, maar de rotsen waren ook goed te zien.

Het uitzicht was erg mooi en de rit verliep voorspoedig. Rond 12:15 kwamen we aan bij ons hotel dat midden tussen deze Karstbergen ligt. Onze chauffeur vertelde ons dat we diezelfde avond om 19:00 uur door hem opgehaald zouden worden om de (licht)show te bezoeken die we geboekt hadden. Morgen zullen we wederom door hem opgehaald worden rond 14:00 uur om te gaan vissen met aalscholvers.

Na onze aankomst zijn we lekker op het terras in de zon gaan zitten en hebben we ons tegoed gedaan aan diverse lekkernijen die op de menukaart stonden. Hierdoor hebben we de lunch en het diner een beetje over de dag verdeeld, zodat we steeds iets lekkers te eten hadden.

Om 19:00 uur werden we opgehaald door een andere chauffeur. We hadden onze chauffeur van vanochtend blijkbaar niet goed genoeg begrepen, maar uiteindelijk ging het er ons om dat we bij de (licht)show aan zouden komen. Het lag niet ver van het hotel, zodat we iets voor half acht voor de poort stonden.

Alles omtrent het vervoer naar de show en het verkrijgen van de kaartjes, was allemaal uitstekend geregeld. Wij hoefden alleen maar met de juiste persoon mee te lopen en alles kwam voor elkaar, zodat we even later op top plekken in het openlucht theater zaten. Je moet je voorstellen dat het niet een standaard theater was, maar een reeks grote tribunes die uitzicht boden op een groot water met op de achtergrond de Karstbergen, een schitterend decor!

Om 19:45 begon de show met een aankondiging en een lied. De gehele show was in het Chinees, waardoor we van de verhaallijn niet veel begrepen. De (licht)effecten waren leuk, zeker de belichting van de Karstbergen iets na de opening van de show was spectaculair. Echter doordat er ruim 600 mensen optraden en het gebied waarop de show plaatsvond nogal groot was, duurde sommige onderdelen nogal lang. Bepaalde effecten heb je op een gegeven moment wel gezien en hoeven wat mij / ons betreft niet tot in den treuren herhaald te worden.

Om een lang verhaal kort te maken, we hadden meer van de show verwacht. We zijn wat dat betreft op showgebied wel verwend. Wat me ook stoorde, en voor de tweede keer opviel (ook tijdens de show die we in Beijing gezien hadden), is dat de Chinezen gewoon ongegeneerd met elkaar zitten te praten tijdens de show. Als je daardoor niet eens meer kan horen dat er gezongen wordt, is dit wel vervelend. Daarnaast is het blijkbaar ook gebruikelijk om vlak voor en tijdens het einde van de show gewoon weg te lopen. Beetje jammer… maar zal wel zo horen.

Wat betreft het einde van de show, verbaasde ons het dat dit al om 20:45 was. We waren eerst in de veronderstelling dat het misschien pauze zou zijn, maar toen bijna iedereen opstond om weg te lopen en bepaalde decorstukken weer teruggezet werden in de ‘beginstand’, werd het ons wel duidelijk.

Nogmaals, het is een bijzondere show en kan deze iedereen aanraden die op showgebied nog niet zoveel gezien heeft. Wil je echter een wat snellere show kijken en hou je van wat spectaculairdere effecten, dan raad ik deze show ten zeerste af. Zeker gezien de prijs en de duur van de gehele performance.

We zijn nu weer terug in het hotel, weer keurig afgezet door onze chauffeur die netjes op ons stond te wachten (heerlijk!) en drinken zo nog een laatste drankje voordat we gaan slapen. Morgen gaan we aalscholvervissen en hopen we tegelijkertijd meer van de Karstbergen te gaan bekijken. Tot morgen allemaal!

Door het geluid van krakende vloeren en wanden om ons heen worden we wakker. Blijkbaar zijn er al meer mensen op in het traditionele houten huis waarin we verblijven. Her en der kraait een haan en even verderop wordt hout gehakt. Licht schijnt door de ramen. We hebben de gordijnen gisteravond niet dicht hoeven doen, want we hebben geen inkijk. We zien uit het raam de daken van de lager gelegen huizen en af en toe flarden van de bergen om ons heen. Flarden, want het het is nogal bewolkt.

Als we richting het café wandelen waar we het ontbijt zullen gebruiken regent het zachtjes. De lager gelegen delen van de vallei waarin we verblijven zijn af en toe helemaal verdwenen achter dikke wolken die zich een weg tussen de bergen banen. Op andere momenten is het enigzins helder. Toch ziet het er voor vandaag niet geweldig uit. We balen behoorlijk, want we hadden gisteren al gezien dat de omgeving spectaculair is. Vandaag wilden we graag een lange wandeling tussen de rijstvelden maken en het zou jammer zijn als je dan geen hand voor ogen ziet.

We besluiten aan het eind van de ochtend toch maar te gaan lopen. We willen tenslotte wel iets van de omgeving zien! We kiezen voor een korte trail, die ons via trapjes omhoog leidt langs de bergen waartegen de rijstvelden liggen. Ik voel mijn kuiten af en toe nog best, na onze ontelbare treden in het nationaal park van Zhangjiajie. Toch maar even doorbijten. Af en toe trekken de wolken even weg, andere momenten is het wat druilerig en mistig. Toch is het uitzicht bij tijd en wijlen spectaculair.

Na ruim twee uur klimmen en dalen zijn we terug in ons dorpje en wederom aangeschoven in ons (inmiddels stam)café voor de lunch. Man man man, doe mij thuis ook twee tot driemaal daags zo’n feest! Heerlijke lokale groenten, kip met cashewnoten, een zoet-zure schotel en een bamboestammetje gevuld met rijst. En terwijl we ons vermaken met een spelletje en een boek, begint het zonnetje eindelijk door te breken. Voor ons het teken om hetzelfde rondje nog eens te lopen, maar nu tegen de klok in. Nu met vergezichten in plaats van wolken, prachtig!

Op het moment van schrijven is het zes uur, we zijn weer terug in “ons” kroegje en we genieten van een koud biertje of een “Great Wall” Cabernet Sauvignon. Ook wijn maken kunnen de Chinezen prima! Straks wederom genieten van zo’n heerlijke maaltijd en dan weer op tijd slapen. Om half negen morgenochtend staan “onze” draagsters alweer klaar om onze koffers naar beneden te zeulen. Onderaan de berg begint onze transfer naar het Giggling Tree Guesthouse in Yangshuo. Dat wordt lachen!

Naar dit (vakantie)moment heb ik lange tijd uitgekeken: zittend onder de heldere sterrenhemel (weliswaar in een klein gezellig cafeetje) tussen de rijstvelden in Ping’An. Voordat we hier terecht kwamen, hebben we een hele reis achter de rug gehad vandaag en aan mij de eer hier jullie, middels dit tripreport, van op de hoogte te brengen.

Laat ik beginnen met het feit dat het vanochtend ontzettend vroeg was toen onze dag begon. De wekker stond om 4:00 uur, omdat onze chauffeur ons rond 5:00 uur zou ophalen om ons naar Zhangjiajie te brengen. De oplettende lezer denkt nu vast: ‘chauffeur, die ene’? Ja, dezelfde coureur die ons van Zhangjiajie naar Fenghuang gebracht heeft, zou ons nu weer terugbrengen naar Zhangjiajie. Het beloofde dus weer een spannende dag te worden en we waren blij dat we een extra reisverzekering afgesloten hadden.

De chauffeur was niet alleen snel op de weg, maar stond ook al om kwart voor vijf aan de deur te rammelen waar we bleven. We lieten ons niet opjutten, dus om vijf uur stonden we netjes klaar om te vertrekken. Het snelle supermarkt ontbijtje had gesmaakt en de douche was weer heerlijk die ochtend, ondanks dat het vroeg was.

Ik heb vandaag weer wat nieuwe zaken geleerd betreffende de verkeersregels of gewoontes die, in ieder geval voor onze chauffeur, in China gelden. Allereerst kun je de bochten in het donker gewoon net zo hard nemen als overdag, geen enkel probleem. Ten tweede staat de belijning op de weg niet om de twee weghelften aan te duiden, maar als lijn om precies in het midden lange tijd overheen te rijden. Ik denk dat het een soort rail is zoals je die ook bij een monorail hebt, alleen dan voor auto’s. En ten derde, en laatste… ik wist niet dat je los van de bank kon komen in een auto, maar dat hebben we vandaag ook getest.

Uiteindelijk waren we ruim op tijd op het vliegveld van Zhangjiajie vanwaar ons vliegtuig zou vertrekken. Vandaag stonden twee vluchten op het programma, de eerste van Zhangjiajie naar Guangzhou en de tweede van Guangzhou naar Guilin. Vanaf Guilin zouden we met een auto naar de rijstvelden van Ping’An gebracht worden.

Het eerste dat opviel was het vliegveld van Zhangjiajie: ik heb nog nooit zo’n verlaten vliegveld gezien. Het was ook niet erg groot en begon pas in de loop van de ochtend een beetje te leven. Toen wij rond 9:00 uur aankwamen op het vliegveld waren zelfs de winkeltjes nog gesloten. Het tweede dat opviel, en ik nog nooit eerder meegemaakt had, was dat het vliegtuig eerder vertrok dan op de borden aangegeven stond. Waarschijnlijk waren alle passagiers aanwezig en kon daardoor het vliegtuig ca. 15 minuten eerder vertrekken.

De vlucht verliep voorspoedig en comfortabel. Het eten dat we onderweg kregen was niet slecht en het gezelschap om ons heen vond het interessant dat er twee buitenlanders bij hen in de buurt zaten. Vooral ik had sjans met mijn buurmeisje die mijn blauwe ogen zo mooi vond.

Na 1,5 uur vliegen kwamen we aan in Guangzhou waar we wederom 1,5 uur overstaptijd hadden. Deze vlucht zou 1 uur duren en was net zo comfortabel als de eerste. Tegen 16:00 uur kwamen we aan op Guilin waar onze chauffeur netjes op ons stond te wachten.

Eerst moesten we natuurlijk nog even de bagage verzamelen die inmiddels gereduceerd was tot twee koffers die voor de laatste vlucht wel iets te zwaar waren. Aangezien we maar 20 kilo per koffer mee mochten nemen en we beiden rond de 30 kilo zaten, moesten we een boete betalen, maar mocht de bagage wel in de koffers blijven zitten. De boete was gelukkig maar 9 euro per persoon, dus dit was nog wel te overzien.

De nieuwe chauffeur was het tegenovergestelde van de chauffeur die we de afgelopen dagen hadden en reed erg rustig en relaxed. Aan het begin was dit wel erg prettig, toen de wegen nog vlak waren, maar toen het wat bergachtiger werd, kwam hij maar niet langs het vrachtverkeer dat voor hem reed. Gelukkig hadden we geen afspraak en alle tijd, maar het was wel even wennen nu we racesnelheid gewend waren.

Het eerste stuk was, zoals ik vertelde, redelijk vlak. We reden het vliegveld af en belandde direct in een groene oase waar geen eind aan leek te komen. De uitgestrekte rijstvelden werden afgewisseld met stukken bos en boomgaarden waar in sommige gevallen sinaasappels verkocht werden. Dit alles deed erg mediterraans aan en ook de huizenbouw versterkte dit gevoel. De wat typische vierkante huizen die je veelal langs de Spaanse costa’s tegenkomt stonden hier ook (tenminste, dit was onze mening). Aan de horizon waren de heuvels en bergen als zacht grijze penseelstrepen te zien. Later zouden we steeds meer in dit berglandschap rijden waarbij ook hier de hoeveelheid groen opviel. De berghellingen waren als dekens bekleed met bomen en de vele bamboebossen leken als zachte borstels over de berghellingen te liggen. Werkelijk schitterend!

Uiteindelijk kwamen we rond 18:30 aan in Ping’An, dat midden tussen de rijstvelden ligt. We moesten wel eerst even een entreekaartje kopen voor we überhaupt bij het hotel konden komen, omdat je voor toegang tot de rijstvelden moet betalen. Vreemd dat dit niet automatisch bij de reis zat, aangezien dergelijke zaken toch redelijk van belang zijn en voor de hand liggen.

We zijn met de auto een stuk het ‘park’ ingereden, maar konden niet tot in het dorpje Ping’An komen, omdat je hier alleen lopend naar toe kan. Aangezien we nogal wat bagage mee hadden en, achteraf gezien, wat trappen op moesten lopen, was dit nogal een uitdaging. Vooral ik had het idee dat dit vast wel zou lukken, maar een hoeveelheid dragers (met manden) die bij de ingang van het park stonden, wisten zeker dat dit niet zou lukken. Uiteraard toch even proberen, maar al snel hadden (de vrouwelijke) dragers het idee het wel even over te nemen. Zo gezegd zo gedaan en al snel liepen twee kleine vrouwen met een mand met daarop een koffer (van ca. 30 kilo) op de rug de smalle trappen van Ping’An op om uiteindelijk bij het hotel uit te komen. Een bizar gezicht en petje af voor deze dragers (die we uiteraard netjes beloond hebben voor het werk dat ze verzet hadden). Ze waren wel zo commercieel om direct een afspraak te maken voor de terugweg: prima wat ons betreft.

Om weer bij het begin van mijn tripreport uit te komen: we zitten nu heerlijk te genieten in het dorpje onder de sterrenhemel. Zojuist hebben we iets gegeten in het fantastische restaurantje van het hotel met een schitterend uitzicht. Nu is het inmiddels donker en schrijf ik aan hetzelfde tafeltje dit tripreport. Hieronder de foto’s van vandaag, alhoewel het fotograferen vanuit de auto niet zo’n succes was. Morgen nog veel meer verhalen en fotomateriaal over Ping’An. Deze magische plek midden tussen de rijstvelden in China kan ik iedereen aanbevelen te bezoeken. Wij gaan nog even verder genieten: tot morgen!